Wszystkiego, czego nauczyłam się w swoim dorosłym (po studiach) życiu, nauczyłam się sama. Czasem od innych, ale też sama -  po prostu chłonąc wszelką możliwą wiedzę, która w jakikolwiek sposób mogłaby mi się przydać. Podobnie było też w dzieciństwie. Umiem szyć, bo patrzyłam jak robi to mama. Umiem robić na drutach, bo trenowałam sama. Potrafię wiele innych rzeczy, bo patrzyłam, wchłaniałam i próbowałam. Miałam po prostu głód każdej możliwej wiedzy. Jak choćby kwestie komputerowe...

Zaczynałam z wiedzą ze studiów, że w komputerze windows oznacza okienko, na które trzeba kliknąć, żeby coś otworzyć. Wszystko, co umiem dzisiaj robić w związku z komputerami (a umiem niemało), wynika z nieustannego próbowania, dochodzenia samemu do czegoś, czytania pomocy, samouczków itp. I pytania - czasem brata, czasem innych kumatych w informatyce ludzi.

Niestety, teraz nadmiar tej wchłoniętej w życiu wiedzy czasem mnie uwiera, a to, co dał mi głód wiedzy, staje się przekleństwem. Bo kiedy ktoś mnie o coś prosi, a ja wiem, że potrafię to zrobić i nie ma w pobliżu nikogo, kto mógłby temu komuś pomóc, nie umiem odmówić. A może czasem powinnam... Bo zwykle nie mam na to czasu i robię to kosztem swoich zajęć, swojej pracy, swojego wolnego czasu. A mnie nie miał kto pomóc. Co najwyżej ktoś mi coś ustnie doradził czy odpowiedział na jakieś pytanie. Ale zrobić już musiałam sama. I dlatego wiem więcej niż inni. Pytanie - czy jeśli odmówię, to będzie niekoleżeńskość, czy może raczej asertywność?... Muszę się nad tym zastanowić.