Moja redakcyjna koleżanka Justyna napisała na swoim blogu, że wybory to najweselszy i najciekawszy czas dla dziennikarzy. Pozwolę sobie nie zgodzić się z tym. Że dużo się dzieje w czasie przed- i powyborczym - to fakt. Ale w gruncie rzeczy my zawsze jesteśmy w takim czasie. Zawsze jest przed albo po i znowu przed. Inaczej nasza praca nie miałaby racji bytu, bo jak relacjonować coś, co sie nie dzieje?

Problem w tym, że władza, jak już do władzy dojdzie, robi swoje (znaczy każda swoje robi), a przed wyborami się uaktywnia i władza, i potencjalna, albo in spe przyszła władza. I nam się wydaje, bo jednym z naszych powołań jako władzy czwartej jest obserwacja i relacja oraz analiza władzy pierwszej i drugiej (o trzeciej tu nie piszę). Lecz gdy władza jest u władzy czy myśli o przyszłej władzy, wokół toczy się zwykłe codzienne życie... Gdy więc władza myśli o tym przyszłym, a afer nie widać, naokoło toczy się normalne życie. I przecież my, dziennikarze, także je prowadzimy.

Dzisiaj na sesję Rady Miejskiej przyszły, zainteresowane jedną z uchwał, dwie moje znajome (jesteśmy mamami córek chodzących do tej samej klasy). Ja ich nie zauważyłam, ale podeszły do mnie na przerwie i pierwsze pytanie, jakie padło z ich ust: "Tu zawsze jest TAK?" Nie musiały tłumaczyć jak, bo to było jasne. TAK dziwnie, TAK inaczej, TAK oderwanie od rzeczywistości, która je, nas na co dzień otacza. Rzeczywistości, która otacza na co dzień znakomitą większość mieszkańców Świdnicy i każdej innej miejscowości. Dopiero w takich chwilach, gdy swoimi refleksjami dzieli się z Tobą - dziennikarzem - ktoś, kto na co dzień żyje własnym życiem, pracą (niedziennikarską), zajęciami swoich dzieci, placem zabaw, którego nie ma w pobliżu... Dopiero wtedy widać, że życie tak naprawdę wokół czegoś innego niż samorząd się toczy, choć paradoksalnie samorząd w jakimś stopniu to życie determinuje.

Na tejże samej sesji Rady Miejskiej zobaczyłam jeszcze wyraźniej, jak dalekie jest to życie samorządowe od życia mieszkańców, gdy słuchałam opinii na temat nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic Leśnej, Wałbrzyskiej, Głowackiego itd. Władza miała swoje racje - ponoć przyszłościowe. A mieszkańcy swoje - dotyczące tu i teraz. Jak to pogodzić? Kiedy oni mają wizje, a my mamy swoje tu i teraz - gdzie jest miejsce na konsensus, debatę? Niestety, obawiam się, że takiego miejsca nie ma. Albo jest -  w Utopii.